پایان نوشته های بی پایان

اکنون که در حدود 3 هفته از آخرین مطلبم در این وبلاگ می گذرد، قصد دارم تا وبلاگ نویسی را کنار بگذارم. چند وقتی بود که به فکر ایجاد وبلاگ جدیدی بودم که نه تنها برای دوستان بهتر و پر محتوا تر باشد، بلکه بتوانم به صورت محدودتر و تخصصی تر مطلب بنویسم، به این منظور وبلاگ جدیدی ایجاد کردم و نام آن را مایکروگل گذاشتم، ولی این وبلاگ 3 روز بیشتر دوام نیاورد،

مطلبی در رابطه با کرک کردن ویندوز 7 قرار داده شد که البته با مخالفت برخی دوستان مواجه شد، مطلبی که ممکن است خود آنها از آن استفاده کرده باشند، ولی انتقاد مسئله ای انکار ناپذیر است، علاقه من به مایکروسافت زیاد است، ولی این علاقه سبب نمی شود که به فکر ایرانیان نباشم، ایرانیانی که به دلیل تحریم های سیاسی و وضعیت اقتصادی نا مناسب از برخی امکانات محرومند و به همین دلیل کارهای غیر اخلاقی انحام می دهند، البته این امر توسط برخی دوستان دزدی خطاب شد.

بابا خجالت داره به خدا! دزدی که فقط زدن جیب یه بنده خدا تو مترو بین ایستگاه دروازه دولت و سعدی نیست که! اینم همونه والا! درسته که من اصلا از مایکروسافت و کل دم و دستگاهش خوشم نمیاد ولی این کار درست نیست از دیدگاه اخلاقی… هر چند که می دونم این سخنان من بی فایده است چون اخلاق در جامعه ما مرده است. به قول میرحسین: ادب مرد به ز دولت اوست آخه! البته این آخه رو خودم افزودم به گفته ایشان. ضمنا آهای ملت! به جای استفاده از مایکروسافت، چه دزدی به شیوه بالا و چه قانونی، از لینوکس استفاده کنید. رایگان. قانونی و بسیار با کیفیت تر از ویندوز.

من نمی دونم این مشکل از کردار ماست یا از سیاست ما ولی استفاده از
ویندوز 7 با قیمت 319.99$
انتی ویروس نورتون با قیمت 69.99$
نرم افزار مدیریت دانلود IDM با قیمت 24.95$
نرم افزار راست سی دی نرو با قیمت 59.99$
فتوشاپ معروف با قیمت 999$
دیکشنری بابیلون با قیمت 99$
و …
برای یک کاربر ایرانی غیر ممکن است.
به هر حال نظر دوستان هم در این زمینه جالبه

متاسفم.
آن‌قدر ماکروسافت se7en را ارزان کرده است که حتی ما ایرانی‌ها نیز می‌توانیم خریداری کنیم و حالا به جای راه حل برای خرید باید شیوه‌ی دزدی آن را در وبلاگ‌ها ببینیم.

همه این ها را گفتم، چون دردی دارم از این که ایرانیم.
نوشته های بی پایان ما هم به پایان رسید. البته نه به خاطر بسته شدن وبلاگ، بلکه به خاطر اینکه دیگه دارم ترم بالایی می شم، و می خوام که بیشتر به درس و زندگانی برسم. شاید دوباره در آینده وبلاگ نویسی را ادامه بدهم، ولی با قدرت بیشتر و عزم راسختر.

از همه دوستان و عزیزانی که من را یاری کردند به خصوص دوست عزیزم رضا.ب و aMiN تشکر می کنم و آروزی موفقیت برای آنها خواستارم.

به امید دیدار
مسعود خلقی